Saobraćajne nesreće – vidljiv, ali ne i najveći problem
Jedan od najuočljivijih problema Nove Pazove bile su saobraćajne nesreće. Samo tokom nekoliko poslednjih meseci zabeleženo je čak šest smrtnih slučajeva, dok ukupan broj nezgoda nije bio precizno utvrđen. Iako tragične, saobraćajne nesreće predstavljale su tek deo mnogo šire slike problema sa kojima se ovo mesto suočavalo.
Nagli rast stanovništva i stambena kriza
Nova Pazova je u tom periodu imala oko osam hiljada stanovnika. Veliki broj ljudi doselio se nakon rata iz spaljenih i razorenih sela širom zemlje. Sa sobom su doneli siromaštvo, ali i brojne porodice sa mnogo dece.
Stambeni kapaciteti vrlo brzo su postali nedovoljni. U malim sobama živelo je po nekoliko ljudi, a beskućništvo je postalo svakodnevna pojava. Procene su govorile da je potrebno izgraditi najmanje 500 stanova kako bi se problem makar delimično rešio.
Predsednik Opštinskog odbora Nikola Vozvodin upozoravao je da godišnje u Pazovu dolazi oko 500 novih doseljenika, dok je stambeni fond raspolagao sa svega 25 miliona dinara – iznosom nedovoljnim za ozbiljnije zahvate.
Radnici bez doma – teret koji opština ne može sama da nosi
Poseban problem činilo je oko 1.500 radnika koji su živeli u Novoj Pazovi, ali su svakodnevno putovali na posao u Beograd ili Zemun. Njih za mesto stanovanja nije vezivao posao, već isključivo krov nad glavom.
Smeštaj su pronalazili kod rođaka ili prijatelja, što je dodatno opterećivalo već pretrpane domaćinstva. Postojala su samo dva moguća rešenja: da preduzeća u kojima rade obezbede stanove svojim radnicima ili da plaćaju stambeni doprinos Opštinskom odboru. U suprotnom, mala i siromašna opština nije mogla sama da rešava probleme radnika zaposlenih u drugim sredinama.
Nezaposlenost i socijalna davanja
Pored stambene krize, Novu Pazovu su mučili nezaposlenost i visoki socijalni izdaci. Zemlje je bilo malo, stanovništva sve više, a industrija gotovo da nije postojala. Jedini mlin i jedno stolarsko preduzeće zapošljavali su ukupno svega devedesetak radnika.
Zbog toga je u mestu bilo oko 500 nezaposlenih. Pitanje njihovog izdržavanja postajalo je sve teže, naročito za opštinski budžet.
Od ukupno 26 miliona dinara opštinskog budžeta, čak šest miliona odlazilo je na socijalnu pomoć i bolničke troškove. Samo za jednog bolesnika tokom prethodne godine izdvojeno je 200.000 dinara. Iako niko nije osporavao pravo boraca i bolesnih na pomoć, postavljalo se pitanje da li ovako mala opština može da izdrži toliki teret.
Deca, škole i nedostatak prostora
Uz roditelje u Novu Pazovu dolazila su i deca, među kojima i mnoga ratna siročad. U tom trenutku oko 1.300 dece pohađalo je osnovnu školu, što je bio izuzetno veliki broj za jedno malo mesto.
Školski prostor bio je nedovoljan i neadekvatan. Nastava se održavala u starim i nehigijenskim prostorijama, a učitelji su radili bez osnovnih nastavnih sredstava. Iako je opština godišnje izdvajala oko 12 miliona dinara za prosvetu, ni to nije bilo dovoljno da se problemi reše.
Apel koji ostaje da odjekne
Predsednik Opštinskog odbora Nikola Vozvodin nije se žalio – ali je postavljao pitanje:
„Zašto ne dođu da vide? Da se uvere?“
Pitanje koje je ostalo otvoreno bilo je da li su problemi Nove Pazove uopšte poznati vlastima na višem nivou i da li je učinjeno išta da se ova mala, ali preopterećena sredina rastereti i dobije pomoć koja joj je bila preko potrebna.
