Službeni zapis i lična biografija
Službenički list zaposlenih u Osnovnoj školi Nova Pazova, broj 71230, posvećen je Milošu Simi Miščeviću. U opštem delu tog dokumenta nalazi se biografija koju je sam Miloš Miščević napisao rukom. U nastavku se prenosi njen sadržaj, jezički prilagođen i stilski uobličen.
Miloš Sime Miščević rođen je 1. avgusta 1898. godine u Bosanskoj Krupi. Njegov otac, Simo Miščević, bio je finansijski nadstražar, dok je majka Natalija, rođena Šegan, bila domaćica. Roditelji su imali jedanaestoro dece, od kojih je osam odgajeno.
Kada je Miloš imao dve godine, otac je penzionisan, nakon čega se porodica nastanila u Velikoj Kladuši. Od ušteđevine su kupili kuću i zemlju, a kasnije i gostionicu sa prodajom duvana. Osnovnu školu Miloš je završio u Velikoj Kladuši, dok je prvi i drugi razred gimnazije pohađao u Bihaću. Školske 1914/15. godine upisao je treći razred gimnazije, ali su zbog progona Srba u Bosni tadašnja školovanja prekinuta, te je i on bio udaljen iz gimnazije.
Godine 1916. privatno je položio sedmi i osmi razred više pučke škole u Slunju. U periodu od 1916. do 1920. godine završio je Učiteljsku školu u Petrinji, gde je položio i ispit zrelosti.
Početak učiteljske službe
U septembru 1920. godine postavljen je za privremenog učitelja i upućen na produžni učiteljski tečaj u Zagrebu. Po završetku tečaja dobija službu učitelja u Novim Karlovcima, srez Stara Pazova, gde je radio od 1921. do 1925. godine. U septembru 1922. položio je stručni ispit u Karlovcu.
Godine 1925, na sopstvenu molbu, premešten je u Vojku, takođe u srezu Stara Pazova. Tu je 1935. godine postavljen za upravitelja škole, a 1938. dobija šesti činovnički razred. Na tom položaju zatekao ga je april 1941. godine i raspad Kraljevine Jugoslavije.
Društveni rad i političko opredeljenje
Do 6. januara 1929. godine bio je član Samostalne demokratske stranke i sekretar mesne organizacije. Nakon tog datuma povukao se iz političkog života, jer se više nije slagao sa tadašnjim prilikama.
Tokom celokupne službe radio je na unapređenju sela. Osnivao je mlekarske zadruge, podučavao stanovništvo pčelarstvu i voćarstvu i aktivno doprinosio opštem razvoju zajednice.
Ratne godine i izbeglištvo
Za vreme postojanja Nezavisne Države Hrvatske zadržan je na svom položaju, ali je 25. novembra 1941. godine bio uhapšen od strane ustaša i zadržan tri dana. Nakon puštanja, vraća se na dužnost i ostaje na njoj do 15. septembra 1942. godine, kada započinju masovna hapšenja. Tada, zajedno sa porodicom, beži u Srbiju.
U Beogradu boravi do 25. decembra 1942. godine bez stalnog zaposlenja, nakon čega dobija posao preko Komesarijata za izbeglice, kao nadzornik nastave u Srpskom izbegličkom domu u Negotinskoj Krajini. Na tom položaju ostaje do 1. avgusta 1943. godine, kada biva preuzet za učitelja osnovne škole u istom domu. Tu radi sve do oslobođenja.
Povratak i dolazak u Novu Pazovu
Odmah po oslobođenju vraća se u Vojku i traži novo službeno mesto. Okružni narodni odbor u Sremskoj Mitrovici postavlja ga za učitelja u Novoj Pazovi. Na dužnost stupa 29. januara 1945. godine, a na tom mestu se i dalje nalazi kao upravitelj škole.
Biografija je potpisana:
Miloš Miščević,
10. decembar 1946. godine,
Nova Pazova, Nikole Grujovića 5.
Izveštaj o radu škole (1946/47)
Upravitelj Osnovne škole u Novoj Pazovi ostavio je u rukopisu i izveštaj o radu škole sa stanjem upisa za školsku 1946/47. godinu, pisan 27. januara 1947. godine. Zbog svoje dokumentarne i istorijske vrednosti, ovaj izveštaj pruža dragocen uvid u obnovu školstva nakon oslobođenja.
Nakon oslobođenja Srema u oktobru 1944. godine, Nova Pazova se suočila sa velikim promenama. Dotadašnje nemačko stanovništvo napustilo je mesto, a narodna vlast je omogućila privremeno naseljavanje porodica iz okolnih krajeva i izbeglica koje su tokom rata boravile u Srbiji. U takvim okolnostima, posebna pažnja posvećena je prosveti.
Školske zgrade bile su pretvorene u magacine, a školski nameštaj raznet. Uz pomoć omladine i meštana, nameštaj je prikupljen širom sela. Kada su opremljene prve dve učionice, 8. februara 1945. godine pozvani su roditelji da upišu decu u školu.
Prvog dana upisano je 126 učenika, a broj je svakodnevno rastao. Već 14. februara 1945. godine škola je imala 443 učenika, dok je 15. aprila iste godine broj dostigao 666. Nastava se odvijala u izuzetno teškim uslovima, bez knjiga i udžbenika, uz pomoć tablica, pisaljki i školske table.
Kako su se privremeni kolonisti vraćali u svoja mesta, broj učenika je opadao, da bi sa dolaskom stalnih kolonista ponovo rastao. Do kraja 1945. godine škola je imala 824 učenika. Tokom 1946. broj se smanjio, ali su uslovi rada bili znatno bolji zahvaljujući obezbeđenim čitankama i školskom priboru.
Na početku školske 1946/47. godine upisano je 723 učenika, a u trenutku pisanja izveštaja 726, raspoređenih po razredima i posebnim kursevima za starije učenike koji su zbog rata izgubili mogućnost redovnog školovanja.
